L’ Idée Puissetier:    Werken in de natuur, werkt in jezelf.

>>

Gestaag loop ik over het bospad de helling op. Ik buk diep voor overhangende braamstruiken maar toch blijven ze in mijn pet haken. Als ik me weer opricht nadat ik die pet heb opgeraapt sta ik oog in oog met een reebok. Hij lijkt net zo verrast als ik. Roerloos staar ik naar hem. Naar ogen die niet terug lijken te kijken maar je wel zien. Ik zie zijn neus. Zwart, glinsterend in zonnestralen die tussen de kale takken door priemen. De neus maakt kleine krampbeweginkjes. Zoekt naar mijn geur. Alsof de reebok pas gelooft dat hij me werkelijk ziet als zijn neus dat heeft bevestigd.

Dan, net als binnen in mij iets begint te vragen: “Wees alsjeblief niet bang, laat me je even bewonderen, dat is alles”…keert hij op ongelooflijk ranke pootjes zijn lijf en flitst van mij vandaan. In drie, vier sprongen, links, rechts, toch weer links, zoekend naar een opening in de houtwal naast het pad.

Het gebrul dat die de bok daarbij uitstoot klinkt rauw, angstig. Het verscheurt de stilte zo grondig dat ik denk: “Hierna wordt het nooit meer stil”. Het kolkt uit zijn keel, zodanig dat ik pijn voel in de mijne.  Het is geen blaffen, het is geen hoesten. Het lijkt uit zijn maag en darmen te komen. Het is een aanklacht, een schreeuw die me schuldig doet voelen.

<<

Mijn zwager heeft met zijn vrouw een oude, Franse boerderij gekocht. Vijftien jaar geleden. Na de koop bleek – bij verrassing – een perceel weiland even verderop bij de koop in te zitten. Het is een stille, fraaie plek in de Creuse. Een Frans departement dat bedekt is met oude eikenbossen. Afgewisseld met kleinschalige akkers en dorpjes. Versnipperd gelegen op een vergeten en verstild, oud heuvelland.

Het weiland doet wat ieder weiland zou doen in deze streek als het gedurende jaren niet meer begraasd wordt: Het wordt weer bos. Maar omdat de bodem er verzadigd was met zaden, pitjes en vooral eikels kwam alles tegelijk tot kiemen en verdringen de soms sprieterige boompjes zich in een ondoorzichtig struweel doorvlochten met bramen en varens.

In overleg met mijn zwager en zijn vrouw kom ik hier al jaren zo nu en dan een week en werk dan in dit bos, door dit selectief uit te dunnen, de soortenrijkdom zo te vergroten en krachtige bomen meer ruimte te geven.

“Ça devient joli, ça” zei laatst de oude, Franse buurman die een kuiertje maakte langs dit bos, tegen mijn zwager. Een autochtoon die een compliment geeft aan het werk van een nieuwkomer: C’est rare!

Enkele maanden geleden was ik er weer. Dit keer om in hun boomgaard te snoeien. Die ochtend liep ik even naar “mijn bos”. Met mijn handen in mijn zakken, geen plan om er te werken. Gewoon even kijken.

En toen ontmoette ik die reebok.

Vanuit de grond van mijn hart wilde ik wat ik toen ervoer, met anderen delen: Genieten van wat het werken doet met zo’n bos, zo’n stukje planeet. En meer nog: Wat dat werken doet met jezelf. Dat wilde ik niet voor mezelf houden. Dat heb ik toen met de reebok afgesproken.

Zo ontstond het idee.

L’ Idée Puissetier.

Dit idee wil ik met je delen.

Voor alle informatie over L’ Idée Puissetier Klik >> hier